Ons land is eindelijk het ‘Gerrit-Jan Konijnenberg tijdperk’ voorbij. Deze Haagse skispringer verscheen eind jaren tachtig en begin jaren negentig verscheidene keren in de media. Een Nederlander in een wereldje van Noren, Oostenrijkers en Duitsers: dat vond iedereen maar wat leuk.

Goed was Konijnenberg alleen niet. Hij sprong zelfs niet veel beter dan ‘Eddy the Eagle’. Deze Britse clown vloog met gevaar voor eigen leven naar beneden. Konijnenberg kwam in zijn carrière uiteindelijk niet verder dan een bescheiden 97 meter. Maar wat maakte hem dat uit, meedoen was zijn missie, presteren kwam op de tweede plaats.

Presteren

Voor de nieuwe Nederlandse talenten is dat een heel ander verhaal. Zij willen wel presteren. Want aan deelnemen alleen heb je niet veel, heeft bondscoördinator Horst Tielmann hen al zo vaak duidelijk gemaakt. En wat de Duitser zegt, dat nemen de jongens aan. Hij heeft er immers voor gezorgd dat ze nu staan, waar ze staan.

Als Tielmann in 1995 niet voor de NSV was gaan werken, was het bij de bond nog steeds een chaos geweest. Dan hadden de talenten nog steeds training van Gerrit-Jan Konijnenberg. Leuke trainingen misschien, maar niet al te leerzaam. Dan waren ze nooit naar het buitenland gegaan om sprongen te maken en ervaring op te doen.

Nikkel, De Groot en Mayr in mindere mate hebben dus veel te danken aan Tielmann. De Duitser, in een ver verleden zelf springend voor de DDR, is het geheim achter hun goede prestaties. Hij heeft ze zoveel bijgebracht dat ze vanaf 1998 goed meespringen in de Continental Cups, de wereldbeker voor B-springers.

Door de goede prestaties heeft de NSV zelfs een speerpunt van het skispringen gemaakt, waardoor alles voor de skispringers geregeld wordt. Daarnaast hebben de springers een assistent-trainer gekregen. De Duitser Jochen Dannenberg, in 1976 en 1977 nog winnaar van de Vierschansentournee. Het mag de talenten aan niks ontbreken.

Teleurstelling

Nu, december 2004, de euforie is alweer uit de lucht. In het seizoen 2001/2002, waarin kwalificatie voor de spelen afgedwongen moet worden, gaat het mis. Er is een einde gekomen aan de progressie van de talenten. Het plafond is bereikt, de stijgende lijn wordt een vlakke lijn.

Het zit ook wel tegen. Mayr krijgt een ongeluk tijdens een testsprong in een windtunnel en Nikkel kampt met veel kleine blessures. Het is allemaal teveel van het goede.

Het mislukte seizoen brengt de springers aan het te twijfelen. Er moet immers ook aan de toekomst gedacht worden. Van het skispringen worden ze nooit rijk. Voor De Groot is het uiteindelijk de reden om te stoppen, hij kiest voor zijn studie. “Als ik door was gegaan, was ik misschien ooit een constante top-30 springer geworden. Maar daar kon ik niet op wachten.”

Een jaar later volgt Nikkel dezelfde weg, ook hij geeft zijn studie de voorkeur. “Ik maakte niet zoveel progressie meer, dan moet je toch een keuze maken.” Na Nikkels afscheidt besluit ook Mayr om zijn ski’s op te bergen. Hij heeft teveel last van blessures.

Hoop

Toch is Nederland niet terug bij af, Tielmann is zelfs optimistischer dan ooit. “De eerste generatie is misschien niet helemaal geslaagd, maar ze hebben wel laten zien dat mensen uit dat lage landje kunnen springen. Ik zie het dan ook als het begin van Nederland als skispringland. Dankzij hen is de NSV het springen serieus gaan nemen en is er een structureel beleid gekomen, waardoor er een vruchtbare bodem voor talenten is ontstaan.”

Het gevolg: dertig skispringtalenten trainen op dit moment keihard. In het weekend trekken ze naar Duitsland, op zoek naar schansen, doordeweeks oefenen ze in Soesterberg en Bergschenhoek, waar kleine schansen staan. De Groot is daar hun trainer, hij doet dat naast zijn opleiding tot leraar lichamelijke opvoeding.

De oud-springer kijkt af en toe zijn ogen uit. “Als ik kijk hoe goed ik was op 15-jarige leeftijd en hoe goed hun nu zijn. Dan moet ik toch concluderen dat de nieuwe talenten een stuk verder zijn.”

Dat de nieuwe talenten inderdaad goed springen, bewijzen ze wel op internationale toernooien, waar ze niet onderdoen voor leeftijdsgenoten uit Duitsland en Oostenrijk. Tielmann heeft daarom goede hoop voor de toekomst: “Ik verwacht dat er op de Olympische Spelen van Vancouver in 2010 een Nederlander aan de Olympische springwedstrijd deelneemt.”

Het zou een beloning zijn voor Mayr, Nikkel en De Groot die de top nooit bereikten, maar het skispringen wel op de kaart zetten.

(Bron: www.sportfabriek.nl)

Bovenstaand artikel is natuurlijk niet volledig. Een aantal reacties hierop zijn dan ook verwerkt tot een extra pagina. Met speciale dank aan Jarno Bor die zelf, een niet onverdienstelijk, skischanspringer was in die tijd.